The Light

Zajaśniało. Obudziło pragnienie czegoś więcej, aniżeli tylko wylegiwania się w łóżku.

Światło.

Nosisz Je W Sobie? ...

metro

Teatr Dramatyczny.

Uwielbiam patrzeć, jak ludzie tańczą. Nie gwiazdy na lodzie. Nie w telewizji. Na żywo. W teatrze na przykład.

Taniec. To się stało ostatnimi czasy bardziej, niż modne. Ot, choćby hasła na bilbordach: "W życiu, jak w tańcu - każdy krok się liczy". I tylko mylne złudzenie, że życie jak taniec - ten podziwiany oczami człowieka, który sam weń nie uczestniczy, a jedynie siedzi na czerwonym krześle - że lekko, zwiewnie, że przefruniesz, prześliźniesz się. Miło i przyjemnie. Gwiazdy tańczą na lodzie, to i you can dance, bo niby dlaczego nie?

Lubię patrzeć na teatr. Na taniec. Jak wiele można wyrazić ciałem! Ani słowa, tylko ręce, nogi, plecy, głowa... Zadziwiające! Zwinność, giętkość, ekspresja, ruch... Napatrzeć się nie mogę na ludzi w tańcu, szczególnie na zsynchronizowaną grupę, która zgrabnie prezentuje pewien, przemyślany wcześniej, układ.

Spójność, harmonia, każdy gest w konkretnym celu... Znaczy, że życie nie jest tańcem, choć i w nim może nie brakować ekspresji.

ramuma zmęczenie

Orlova nadaje dniowi barwy. Ma tę zdolność, którą i ja posiąść pragnę, choć trochę już wątpię... Bo chyba rzecz nie w ciągłym entuzjazmie. Wryło mi się w pamięć hasło z zajęć brodzących w tematyce około kulturowej - pogoń za ciągłym orgazmem (postmodernizm, jak się zdaje). Ja tak nie chcę. Ba, nawet siły na to nie mam.

Permanentne ataki zmęczenia. Odpowiedzialnością obarczam pogodę, bo nic godnego tegoż obarczenia poza nią nie znajduję, a i szukać nie chcę. Sama nie wiem...

Muzyka jest jak kawa, tylko trochę inaczej. Też wchłania się ją z przyjemnością, na dobry początek dnia i po przyjściu skądś do mieszkania/domu. I biega ona za człowiekiem, niczym zapach kofeinowych ziarenek. I idę sobie i gwiżdżę i nucę i śpiewam i na moment mam w poważaniu szare chodniki i całe to zmęczenie uliczne, przed którym bronię się, jak tylko umiem najlepiej.

Jest granicznie, takie stanie w rozkroku nad równikiem. I dwie różne półkule i stos myśli, który czasem ma się ochotę podpalić.

Niepokojące zakręty pomiędzy spaniem, a jedzeniem. Chęć znalezienia jakiejś obwodnicy, słonecznej drogi szybkiego i zdecydowanego ruchu. A póki co polepione dziury w asfalcie. Ale jedzie się, jedzie, dziwnym jakimś prawem.

laj

Tyle tylko, że wszystko jest muzyką i że pisać mi się wcale nie chce, że lubię synkretyzm i jak śpiewa Alina Orlova, że znowu pada śnieg i że nic nie wiem. Że mam ochotę wziąć w ręce stos kartek i wyrzucić je z impetem w powietrze, tak całkiem bez sensu.

bla, bla, bla

No, taaak...

Chciałoby się, żeby ten ludzki światek był wciąż i wciąż różowiutki i gładki niczym pupcia niemowlęcia, niemniej nie ma opcji, by niemowlę na wieki pozostało niemowlęciem. Jak nie trudno się domyślić, to samo tyczy się jego zadka...

A zatem:

Że cholernie się nie chce ruszać ręką, nogą, myśleć, w ogóle nic, tylko spać, to jakoś przestaje zaskakiwać. Dodatkowo po głowie pałęta się myśl, że to choroba wieku jest, a jeżeli nie wieku, to przynajmniej kręgu znajomych. Nie chcę dociekać, czy ja jestem jakaś radioaktywna, że wszyscy wokół mają takie szaro-bure stany, czy krąg jest zaklęty nie w tę stronę, co trzeba, czy może styczeń za długi i dni pozbawione światła. Nie chcę dociekać, ale obstawiam za trzecim i z góry przepraszam, jeżeli siebie, tudzież kogoś oszukuję.

Na pograniczu psychologiczno-życiowych rozważań na temat pamięci napotkałam na informację, że hiperpamięć jest uciążliwa i o ile można po niej recytować całe książki, o tyle wlecze za sobą długi sznurek śmieci, których nijak odczepić się nie da, a które zwalają się na człowieka w najmniej odpowiednich momentach. Przypuszczam, że owszem. Równocześnie mam wrażenie, że nazbyt rozbujany mechanizm odpowiedzialny za proces myślowy może stwarzać podobne problemy.

Myśl biegnie dużo szybciej, niż słowo, choć równocześnie ze słów zbudowana jest myśl. (A najszybciej, póki co, biegnie światło, którego obecnie jakby brak, więc możliwe, że nie porusza się wcale, tylko śpi gdzieś, mając w nosie moje pod jego adresem pretensje, ale jak znajdę drania pogrążonego w drzemce, to obudzę czym prędzej i wreszcie pokaże się to cholerne, styczniowe słońce!!)...

Nie wszystkie myśli (uffff) wymykają się na światło dzienne. (Bo trudno wymykać się na coś, czego obecnie jakby brak, ale jak znajdę drania...)

Nie nadążam za nieustannym wyścigiem tego, co się podmiotowi roi w głowie, za gonitwą głupich i mądrych przemyśleń, które bieganiem owym po prostu męczą całość podmiotu, od czubka głowy, aż po koniuszki najdłuższych palców u stóp.

Nie narzekam, bo może to właśnie świadczy to o tym, żem sapiens. Może...

o wdzięczności - iskro Boga

Miewam wrażenie, że jedyne słuszne, co robić może człowiek, to być wdzięcznym. Inaczej: we wdzięczności trwać. Bo wdzięczność to istny błogostan. I to nic zupełnie, że nie ważne, czy jest się wdzięcznym ze szczęścia, czy raczej na odwrót.

Wdzięczność potrzebuje przestrzeni, przestronności. Nie upchniesz jej w kącie pomiędzy czymś i czymś tam jeszcze. Jeśli tylko dasz jej szansę, to się w tobie rozpłaszczy jak naleśnik. I z tym sympatycznym plackiem na duszy będziesz czuł się radośnie. Nie mylić z: głupkowato.

O wdzięczność trzeba walczyć i to nie jest łatwe. Trudność tkwi w tym, że czasem nie bardzo wiadomo z kim, z czym (narzędnik) się walczy.

Zauważam, że ilekroć pojawia się we mnie pełen wdzięczności okrzyk "łał!", w tym samym ułamku sekundy, kiedy tenże entuzjastycznie wymyka się na świat, bombarduje go miliard duszących refleksji. Duszących i jego i mnie rzecz jasna.

Że przecież wcale nie jest tak świetnie.
Że nie ma się z czego cieszyć.
Że frajer jesteś i tyle.
Że postukaj się w głowę.
Że przypomnij sobie, jaki dziś masz beznadziejny dzień.
Że...

I takie myślenie potrafi zmęczyć do bólu. I całą radość szlag trafia.

I dlatego owe wszystkie "że" trzeba czym prędzej wystrzelić jak najdalej. Wrócą, to pewne. Ale dziś: WON!

Bo wdzięczność czyni człowieka mniej oczekującym, bardziej otwartym, a więc równocześnie skłonnym przyjąć nowe. I wtedy to nagle - ni z tego, ni z owego - pojawia się zaskoczenie. I uśmiech. I znowu milion podejrzeń, czy aby jest mi tak dobrze, jak jest? I co dalej z tym, co trzymam w dłoniach i co wcale nie jest tak beznadziejnie bezkształtną masą, jaką się być mi dotąd zdawało...

takie czasem

Zbyt wiele ostatnimi czasy gadania. Wiele. Zbyt. Zbytek słów. Bo jest się w galopie i czuje, niczym jeż na wrotkach, przez wertepy mknący.

I trzeba chwili, w której się człowiek zamknie. Wciśnie pauzę. Zatrzyma. Trzeba trzepnięcia w ucho, czasem dwa, kiedy w jedno to za mało. Oślepienia na ułamek sekundy. Ciszy całkowicie głuchej. Spokoju, który musisz wydzierać sobie sam.

Czasem świat zdaje się być harmonijny, jak u Możdżera, czysty, jak pierwszy śnieg, łagodny, jak ciepły wiatr wiosną i dobry, niczym Adam w chwili stworzenia. I takie czasem to dar. I oby częściej tak... Bez analiz. Prosto.